ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜάΣ ΚΡΑΤΑΝΕ ΞΥΠΝΙΟΥΣ

Τρίτη, 5 Δεκεμβρίου 2017

Περί εξουσίας

Μόλις κυκλοφόρησε στα βιβλιοπωλεία:
Από τις διαμάχες που γίνονται για την εξουσία, η μόνη οντότητα που ποτέ δεν βλάπτεται είναι η ίδια η εξουσία. Συνήθως αυτή δυναμώνει και ο βαθμός κυριαρχίας και ελέγχου πάνω στους ανθρώπους εντείνεται.
Παρ’ όλες τις αλλαγές συστημάτων που έχουν συμβεί στην ιστορία, υπάρχει ένα σύστημα που ποτέ δεν άλλαξε: η ύπαρξη εξουσίας. Το σύστημα αυτό μέσα από την αλλαγή των μορφών του επιτυγχάνει την αναπαραγωγή και την επέκτασή του.
Τα χαρακτηριστικά της σημερινής υπερσυγκέντρωσής της μελετώνται στο βιβλίο αυτό, καθώς και ο ρόλος και η λειτουργία της παλαιότερα, σήμερα και ίσως στο μέλλον. 

Δευτέρα, 4 Δεκεμβρίου 2017

Αιώνας

Απαγγέλοντας το ποίημά μου "Αιώνας", που πρώτευσε στον πανελλήνιο διαγωνισμό της Εταιρίας Λογοτεχνών και Συγγραφέων Ηπείρου, με θέμα την ειρήνη (26 Αυγούστου 2017, Λυρική Παμβώτιδα, νησί Ιωαννίνων, φωτογραφία Χάρης Μπινώλης). 

Αιώνας 

Και είπε ο άλλος: 
«Σφαγμένα αγάλματα, καμένοι πρωταγωνιστές 
τρύπια τοπία, άφωνοι χώροι... 
η... επανάσταση της άλλης όχθης».
Και η ηχώ είπε:
«Ακολουθούμε όλοι τον ίδιο δρόμο
και κυρίως εμείς που κολυμπάμε στο νερό που πίνουμε,
που τρεφόμαστε με λάσπη κι έχουμε
τη γεύση του ουρανού στον ουρανίσκο μας,
εμείς που κάθε φορά που βλέπουμε
τον ήλιο
είναι σημάδι ότι πάμε καλά.
Στους καταρράχτες σβήνει η εικόνα τ’ ουρανού.
Στους κεραυνούς πνίγεται το νερό».
Κάποιος πήγε ν’ αγκαλιάσει
και του δέσανε τα χέρια.
Κάποιος πήγε να πετάξει
και του καρφώσαν τα φτερά.
Ο άνεμος, αχ ο άνεμος.
Και είπε ο ένας:
«Φωτιά, φωτιά!! Η νύχτα να καεί».
Και είπε ο άλλος:
«Φωτιά, φωτιά!! Να σβήσει η μέρα».
Και έγινε παντού φωτιά.
Και η ηχώ είπε:
«Εδώ στην κορφή της θάλασσας βλασταίνω,
εκκρίνω
γεννάω το σύμπαν μου εδώ.
Θεοί και Θεές λατρέψτε με εδώ.
Υπόσχομαι θα πιω το αίμα σου ουρανέ. Δώσ’ το μου».
Χύθηκε ο ουρανός
και το ποτάμι πλάταινε.
Και είπαν τα λάβαρα και τα εμβατήρια:
«Πίσω νερό. Μόνο ό,τι καίγεται μπορεί να λάμψει».
Και είπε ο κατακλυσμός:
«Ησύχασε φωτιά. Μόνο ό,τι ρέει μπορεί να ζήσει».
Και ακούστηκε η ηχώ:
«Πηγή και θάλασσα, γη και ουρανός.
Πότε ποτάμι και πότε κεραυνός.
Ποτέ δεν φύγαμε, κι έχουμε φτάσει, και ταξιδεύουμε».
Και εμφανίστηκε η ουράνια πύλη
κι άρχισε ν’ απλώνεται.
Κι έγινε ίριδα παντού, όλος ο θόλος
μια ουράνια ίριδα.
Κι οι ίριδες γλύκαναν, κατάλαβαν, κοιτάχτηκαν.
Δεν είπαν τίποτα.

Δευτέρα, 3 Ιουλίου 2017

"Καϊάφας", 1-6-2017, ΑΣΚΤ, Αλέξης Δάρας


https://www.youtube.com/watch?v=9JyVYkcPyRg&feature=share  
Το βίντεο της 1ης-6-2017 στη Σχολή Καλών Τεχνών Αθήνας, όπου ο Αλέξης Δάρας παρουσίασε το ποίημά του "Καϊάφας" . Μαζί του  οι μουσικοί Παύλος Σουφλής, Ανδρέας Βατίστας, Διονύσης Καρούσος και Κώστας Κοκαλιάρης, οι videoartists "Glitch_A"  και η Ειρήνη-Βαρβάρα Λαγουβάρδου. Το απόσπασμα είναι από την παράσταση της ομάδας "Ποίηση στην εποχή της εκποίησης", στα πλαίσια του ASFA BBQ festival 2017.
Το ποίημα γράφτηκε μετά τις πυρκαϊές του 2007, οι οποίες για πολλούς ήταν η επίσημη κήρυξη  ενός πολέμου που μέχρι τότε συνέχιζε ακήρυχτος, ενώ τα χρόνια που ακολούθησαν πήρε μια πιο απροσχημάτιστη μορφή.

Καϊάφας

Τα κρινάκια δε φωνάζουν πια
οι πεταλούδες δεν οργώνουν τον αέρα
δε σπέρνουν μουσικές τα αγριοπούλια.
Όλα θερίστηκαν, κλαδιά, κισσοί, αύρες κορμιών
που αλώνιζαν με κυνηγητά και γέλια
γύρω από δέντρα χορευτές
στο ρυθμό του κύματος που γινόταν
αφρός, αμμουδιά, θυμάρι, πεύκα, χάδι.
Όχι, άλλα κορμιά δε θα ξαναξαπλώσουν
στις πευκοβελόνες
άλλα κορμιά δε θα ξανανεβούν στα δέντρα
να προσευχηθούν με χέρια ανοιχτά, έτοιμα να πετάξουν.
Δε θα ξαναγκαλιάσουμε αυτά τα δέντρα
να πούμε το παράπονό μας
και να γλείψουμε το ρετσίνι τους.
Τσουρουφλισμένα κελαηδήματα
όνειρα πυρπολημένα
τα μονοπάτια μαύρα
η θάλασσα απανθρακωμένη
καπνός θανάτου
σε μυαλά καμένα
η μέρα τέφρα
και το φως στάχτη κι αυτό.
Μας πήραν τη φωτιά.
Τη φωτιά που ανάβαμε
όταν όλα γύρω ξεραίνονταν
και πάγωναν.
Χορεύαμε γύρω της
στην ακτή του φεγγαριού
ουρλιάζοντας από έκσταση.
Τη γράφαμε
σε τοίχους και λεωφορεία
μια λέξη μόνο το σύνθημά μας
δε χρειαζόταν υπογραφή.
Η φωτιά φούντωνε στην καρδιά μας
και φλόγιζε από μέσα το κρανίο μας
ανεβάζοντάς το σαν αερόστατο πολύχρωμο
προς τον ήλιο.
Η φωτιά τώρα μας καίει.
Μας καίνε.
Εμάς που τίποτα δεν ονειρευτήκαμε τόσο πολύ
όσο την άψη από μια θέρμη φωτεινή.
Κι όμως δε μας ανήκει πια.
Τρέξτε μακριά της να σωθούμε.
Πώς θα σωθούμε χωρίς αυτήν
σ’ ένα κόσμο φτιαγμένο από φωτιά;
στον κόσμο αυτό που τίποτα άλλο
δεν τον ορίζει παρά φωτιά ….. φωτιά.
Όχι, δεν θα την πάρουμε πίσω,
Πάει πέρασε για μας.
Κλεμμένη την είχαμε από θεούς
και μας την παίρνανε διαβόλοι
για ν’ ανάβουν τα καζάνια τους.
Στη μισή ζωή μας την πουλάγαμε
για να ‘χουμε να την αγοράζουμε
στην υπόλοιπη μισή.
Άλλο είναι δυο μισές ζωές
κι άλλο μια ολόκληρη
που μέσα της καίει η δικιά μας φλόγα.
Όσο και να τη σβήναμε
όσο και να το καίγαμε,
ένα κομμάτι ήλιος κυλάει στο στέρνο μας
το υγρό μας πυρ,
κουκούτσι του φρούτου
που πάνω του ζούμε
ο ήλιος μας
ίσως κι αυτός να μη γνωρίζει
το πώς και το γιατί
του διαφεύγουν έφιππες ταξιανθίες
στροβιλιζόμενες από μάτια σε μάτια
σε ρώγες γλυκές, στάλες
γεμάτες ουράνια βέλη
και τόξα τεντωμένα.
Ο ήλιος αντάρτης, ο αλήτης ήλιος
σπέρνει το είναι του όπου περνά
και χώνεται, τρυπώνει να μας βρει
να μας γλυτώσει από τη λήθη.
Αυτή τη φορά δεν θα ξεχάσουμε.
Ο ήλιος τρέφεται από μας,
απ’ την αλήθεια μας.
Ο ήλιος τρέφεται απ’ την αλητεία μας.
Κι αν οι πυρές πυκνώσουν
κι αν μας απαγορέψουν
να μιλάμε πια γι’ αυτόν,
θα είναι εδώ μαζί μας.
Θα περιμένει τη στιγμή
να μας ξυπνήσει πάλι,
όπως περιμένει ο σπόρος
κάτω από τις βρεγμένες στάχτες
τη στιγμή που θα χυμήξει
να βγάλει γλώσσα στην πραγματικότητα.
Ο σπόρος, εικόνα και ομοίωση
Το τραγούδι του ξεσηκώνει τις οντότητες
που κοιμούνται γύρω του
και η μια πάνω στην άλλη
σκαρφαλώνουν προς τον ουρανό.
Ο σπόρος αυτός φτερούγησε
μες απ’ το όνειρο της πεταλούδας
στο ξέφωτο που χόρευαν γυμνές οι νύμφες
όταν κυκλώθηκαν από τις φλόγες,
έτσι ώστε να μην απορεί κανείς
πώς γίνεται να νιώθει μαζί
ένα τόσο αιμοβόρο
απέραντο μίσος,
μια τόσο παράφορη
απύθμενη αγάπη…
Μέσα από τον υπόγειο παφλασμό τους
σκάει ένα βλασταράκι
θέληση.
Ας κολυμπήσουμε στο ποτάμι
που το ποτίζει.
Ας κολυμπήσουμε στο ποτάμι
που μας διασχίζει.
Το δάκρυ μας ας πέσει στο χώμα.

Παρασκευή, 7 Οκτωβρίου 2016

Από τον τόπο στο άτοπο

Η επιβολή επί του τόπου απαίτησε
την απαγωγή των θεών εις άτοπο
χώρο, όπου επιδεικνύονται τρόπαια επισφράγισης
της κυριαρχίας επί της ανωτερότητας
που θραύσματά της συγκολλήθηκαν
δομώντας το βαθύ έχειν του ρηχού είναι
των πνιγηρών αποκαθηλωτών του ακατάθλιπτου.
Ακόμη ένας τόπος απομένει χώρος
άτοπος, όμοιος με όλους τους άτοπους χώρους.
Φαινόταν να πλησιάζει η μεταγωγή των θεών
κοντύτερα στο ναό που αποκαθίσταται
και τα κομμάτια του αξιοποιούμενα
αντικαθίστανται από μακράς διάρκειας νέα.
Κι αν κάποιος ρώτησε,  
αντικατάσταση με φρέσκα ερείπια;
τότε γιατί όχι ολόκληρος όπως ήταν τότε;
δεν πήρε απάντηση.
Όταν ο τόπος εντελώς εκτοπιστεί
και η γλώσσα που τα λέει όλα έχει πια σωπάσει,
τότε οι θεοί πιθανόν να επέστρεφαν
με προαγωγή σε μια θέση απ' όπου
θα μπορούν ίσως να κοιτούν ένα σημείο
περίφημο επειδή εκείνοι το κατοικούσαν,
αναχρονισμένο και δροσερό
και αυτή η πληροφορία θα είχε ξεχαστεί
πριν γίνει καν γνωστή.
Θα ήθελα να ήξερα, άνθρωποι όλου του κόσμου
παιδιά, γυναίκες, άνδρες Αθηναίοι,
όταν κοιτάτε την Ακρόπολη
τι ακριβώς βλέπετε;

Πέμπτη, 8 Σεπτεμβρίου 2016

Αλέξης Δάρας, Νουτοπία, 4-6-2016, ΑΣΚΤ

https://www.youtube.com/watch?v=9Ifg5MRR2Kc&t=15s  
Το βίντεο της  4ης-6-2016, στη Σχολή Καλών Τεχνών Αθήνας, όπου ο Αλέξης Δάρας παρουσιάζει τα ποιήματά του "Μπες στο κλουβί", "Άβυθος" και "Αστάθμητος παράγοντας" που αποτέλεσαν τη συμμετοχή του με τίτλο "Νουτοπία" στο 1ο Φεστιβάλ Περφόρμανς ASFABBQ. Μαζί του ο τρομπετίστας Αντώνης Σταυρινός.

Πέμπτη, 23 Ιουνίου 2016

"Περί εξουσίας" σε pdf

Μπορείτε να διαβάσετε και να κατεβάσετε σε αρχείο pdf το πολιτικό βιβλίο "Περί εξουσίας" από τον ιστότοπο: http://www.24grammata.com/…/%CE%91%CE%BB%CE%AD%CE%BE%CE%B7%… 
Πατήστε το βελάκι πάνω δεξιά και το έχετε αποθηκευμένο σε ηλεκτρονική μορφή. Ή πατήσετε το σηματάκι της εκτύπωσης για άμεση εκτύπωση. Καλή ανάγνωση!
Ακολουθεί παρακάτω ολόκληρο το βιβλίο σε word:

Σάββατο, 26 Μαρτίου 2016

Συνέντευξη στο SBC, 22-3-2016

Συνέντευξη του Αλέξη Δάρα και στιγμιότυπα από ζωντανές εμφανίσεις, στην εκπομπή της Άννας Νικολαΐδη "Ανάδειξέ το" στο τηλεοπτικό κανάλι SBC, στις 22-3-2016: 
https://www.youtube.com/watch?v=A_z8KTzK0hg 

Κυριακή, 31 Ιανουαρίου 2016

Πότε πότε

Οι οντότητες που μας περιβάλλουν
διαβάζουν τα βιβλία μας
πίνουν απ' τον καφέ μας
μας σιγοτραγουδούν πότε πότε
ότι ο κύκλος είναι τετράγωνος
κι ο άνεμος πλέκει στα κλαδιά
της φαντασίας την τέχνη του
ενώ εμείς εντρυφούμε και ασχολούμαστε
όπως τον παλιό καιρό
παρόλο που τα πάντα είναι ίδια
σ' αυτόν τον αιώνα των αλλαγών
που τρέμει και απεχθάνεται τόσο
την ανία
την αδερφή μας
που μαζί της δεν ερωτοτροπήσαμε ποτέ.

Κυριακή, 10 Ιανουαρίου 2016

Καλό δρόμο

στον πατέρα μου
Ο άνθρωπος που συνελήφθη 
από την αιωνιότητα 
με ένα στυλό στο χέρι..... 
όλη η πορεία του μ' ένα σκοπό, 
να γίνει ένα σπερματοζωάριο 
που γονιμοποιεί την άβυσσο,
μ' ένα τίναγμα για πολλούς τρομακτικό
για κάποιους αποτρόπαιο,
χώνεται βαθιά στην αιωνιότητα
ν' ακούσει τα νυχτολούλουδα
που φωτίζουν την ισορροπία του χάους.
Μ' ένα στυλό στο χέρι
περνάει από το ένα ανάμεσα στο άλλο
χορεύει πάνω στις υπεριώδεις κωδωνοκρουσίες
μας καλεί να τραγουδήσουμε δυνατά
αυτό που αποδείχτηκε και πάλι
και γι' αυτό ποτέ δεν το πιστεύουμε,
ότι όλα είναι δυνατά.

Παρασκευή, 18 Δεκεμβρίου 2015

Συνέντευξη του Αλέξη Δάρα στον Ηλία Μέλιο, Βιβλιοραφείο, Ράδιο Πορτοκαλί, 18-11-2015

Συνέντευξη του Αλέξη Δάρα στον Ηλία Μέλιο, στην εκπομπή Βιβλιοραφείο, στο Ράδιο Πορτοκαλί, στις 18-11-2015:
https://www.mixcloud.com/paliopiitis66/20151118ekpoiisi/

Πέμπτη, 17 Δεκεμβρίου 2015

Συνέντευξη του Αλέξη Δάρα στο Δήμο Παγουλάτο, http://www.radioalchemy.net/, 27-10-2015

Συνέντευξη του Αλέξη Δάρα στο Δήμο Παγουλάτο, στην εκπομπή Χαμένες Αγάπες στοhttp://www.radioalchemy.net/, στις 27-10-2015
https://www.mixcloud.com/paliopiitis66/20151027ekpoiisi/

Τετάρτη, 16 Δεκεμβρίου 2015

7 Εκπομπές Εκ Ποίησης

Ο Αλέξης Δάρας στην εκπομπή της ομάδας "Ποίηση στην εποχή της εκποίησης", με τραγούδια μελοποιημένης ποίησης, στις 14-12-2014:
https://www.mixcloud.com/paliopiitis65/2014124%CE%B4%CE%AC%CF%81%CE%B1%CF%82/

Ο Αλέξης Δάρας στην εκπομπή της ομάδας "Ποίηση στην εποχή της εκποίησης" στις 8-3-2015, στον Επικοινωνία 94.00FM:
https://www.mixcloud.com/paliopiitis66/201538-ekpoiisi/

Ο Αλέξης Δάρας στην εκπομπή της ομάδας "Ποίηση στην εποχή της εκποίησης", με τραγούδια μελοποιημένης ποίησης, στις 22-3-2015, στον Επικοινωνία 94.00FM:
https://www.mixcloud.com/paliopiitis66/2015322-ekpoiisi/

Ο Αλέξης Δάρας στην εκπομπή της ομάδας "Ποίηση στην εποχή της εκποίησης", στις 24-5-2015, στον Επικοινωνία 94.00FM. Μία εκπομπή αφιερωμένη στο ψέμα:
https://www.mixcloud.com/paliopiitis66/2015524-ekpoiisi/

Η Ιωάννα Αργυρίου και ο Αλέξης Δάρας στην εκπομπή της ομάδας "Ποίηση στην εποχή της εκποίησης", 29-6-2015, στον Επικοινωνία 94.00FM. Μία εκπομπή αφιερωμένη στην ερωτική πράξη:
https://www.mixcloud.com/paliopiitis66/2015629-ekpoiisi/

Ο Αλέξης Δάρας στην εκπομπή της ομάδας "Ποίηση στην εποχή της εκποίησης", στις 13-9-2015, στον Επικοινωνία 94.00FM. Μία εκπομπή αφιερωμένη στις εκλογές:
https://www.mixcloud.com/paliopiitis66/201593-ekpoiisi/

Ο Αλέξης Δάρας στην εκπομπή της ομάδας "Ποίηση στην εποχή της εκποίησης", στη 1-11-2015, στον Επικοινωνία 94.00FM. Μία εκπομπή αφιερωμένη στο χρήμα:
https://www.mixcloud.com/paliopiitis66/2015111-ekpoiisi/

Τρίτη, 15 Δεκεμβρίου 2015

2 Εκπομπές Μεταδεύτερο

Ο Αλέξης Δάρας και ο Τζίμης Ευθυμίου στην εκπομπή του Ορίζοντα Γεγονότων, στο Μεταδεύτερο Πρόγραμμα, στις 24-12-2014. Μία χριστουγεννιάτικη εκπομπή.
https://www.mixcloud.com/paliopiitis65/20141224-ekpoiisi/


Ο Αλέξης Δάρας και ο Τζίμης Ευθυμίου στην εκπομπή του Ορίζοντα Γεγονότων, στο Μεταδεύτερο Πρόγραμμα, στις 21-1-2015. Μία "προεκλογική" εκπομπή.
https://www.mixcloud.com/paliopiitis65/2015121%CE%B4%CE%AC%CF%81%CE%B1%CF%82/

Κυριακή, 25 Οκτωβρίου 2015

Τα πρώτα βήματα

Αν δε ναυάγησες στις λίμνες 
των παιδικών παραμυθιών
αν δε ξεθώριασαν οι μνήμες
των μακρινών των ουρανών...

Μην ψάχνεις άλλη πρόφαση
στου γαλαξία τις σπείρες
και πάρε την απόφαση
που ποτέ δεν πήρες.

Κάνε τα βήματα τα πρώτα
και μην κολλάς πουθενά
μύρισε πώς ακούγονται τα φώτα
όλος ο κόσμος μια σταλιά
Δεν υπάρχει νωρίς 
δεν υπάρχει αργά
δεν υπάρχει το πριν 
δεν υπάρχει μετά.

Αν δε σε θάμπωσαν οι χάντρες 
αν δεν την πούλησες φτηνά
αν βγήκες έξω από τους χάρτες
αν είσαι ακόμα μακριά...

Μη ζητάς δικαιολογία 
στις άλλες διαστάσεις
ξέρεις την αναλογία
ξεκίνα κι όπου φτάσεις.

Κάνε τα βήματα τα πρώτα
και μην κολλάς πουθενά
μύρισε πώς ακούγονται τα φώτα
όλος ο κόσμος μια σταλιά
Δεν υπάρχει νωρίς 
δεν υπάρχει αργά
δεν υπάρχει το πριν 
δεν υπάρχει μετά. 

Πέμπτη, 16 Απριλίου 2015

Γέννηση

Αναρωτήθηκα όταν καλείς έναν
οργανισμό στη ζωή
τι πρέπει να του τάξεις
για να ‘ρθει με χαρά;
Ώρες ιστορικές, παγκόσμιες ημέρες,
νύχτες αμαρτίας, μήνες του μέλιτος,
σωτήρια έτη,
χρυσές δεκαετίες;
Λες να του τάξεις ονειρεμένες αποδράσεις,
πράγματα πέρα απ’ τα συνηθισμένα,
ελπίδες πως μπορεί ν’ αλλάξει τη ζωή του
τον κόσμο, τον εαυτό του;
Ήρθε το παιδί και σου ζητάει
ν’ αφουγκραστείς.
Ήρθε να πραγματώσει.
Την τέχνη του μη τεχνητού.
Χάδια, χαμόγελα, χαρά, διαχύσεις.
Ζητάει αγάπη.
Κι εσύ δεν ξέρεις τι είναι αυτό.
Και μπορείς έτσι να το ανακαλύψεις.
Ν’ ανακαλύψεις το Θεό.
Ο Θεός είναι αγάπη, ναι,
ποιος μπορεί με σιγουριά να πει
αν ήταν ίδιος πριν δημιουργήσει
τα πλάσματά του;
Μπορούσε να νιώσει το είναι του
χωρίς να το απευθύνει;
Μήπως η αγάπη και η δημιουργία
είναι η κάθε μια
ο λόγος
ο όρος
και ο τρόπος
ύπαρξης της άλλης;
Ο λόγος
ο όρος
και ο τρόπος
της ύπαρξης;

Τρίτη, 2 Δεκεμβρίου 2014

Φευγαλέο

Οριστική κάθε λέξη
κάθε κοίταγμα οριστικό, κάθε νεύμα.
Το αεροπλάνο πέρασε πάνω από την πόλη.
Ίσως να είδαν τα πυροτεχνήματα που σκάνε
είναι Σάββατο και ο κόσμος παντρεύεται
την έκρηξη,
φεύγει ο καπνός, μέσα από
παράθυρα, πλατείες έξαλλες,
μαζεύει παφλασμούς αδέσποτους,
βογκητά φωταγωγών
αλαλαγμούς αγαλμάτων
πλέκει μηδενικό στεφάνι που το φοράει
στο άπειρο εγώ
να νιώσει ένα.
Έψαξε την έξαψη
και ψάχνει
σαν αράχνη ν’ αγκαλιάσει
είναι Τετάρτη κι ο κόσμος χωρίζει
τα σημαντικά και τις κατηγορίες
γι’ αυτό το ταίριασμα πηδάω έξω
από τις εβδομάδες.
Σαν πούμα ψάχνω.
Για σένα.
Εμπειρία του συναισθήματος
αναπαράστασης αέναης παράστασης.
Παρουσία.
Μόνο αν την προσφέρεις ίσως τη σώσεις.
Αλλιώς χάνεται…
Δώσε μου απ’ αυτό που δεν έχεις.
Αυτό που κάθε στιγμή φτιάχνεις
το φευγαλέο που είσαι
που ποτέ δεν προλαβαίνεις να έχεις.
Μιλούν γι' αυτό με ονόματα διάφορα,
ίσως κι εσύ να το λες κάπως
κι ας ξέρεις πως αυτό που σου ζητώ
δεν έχει ακόμα όνομα.
Ξέρεις τι θέλω.
Δώσ’ το μου.

Κυριακή, 9 Νοεμβρίου 2014

3 Εκπομπές

Ο Αλέξης Δάρας στη ζωντανή ραδιοφωνική εκπομπή "Ποίηση στην Εποχή της Εκποίησης" στον "Επικοινωνία 94fm", στις 22-6-2014, με ελληνικά τραγούδια μελοποιημένης ποίησης:
https://soundcloud.com/alexandrosdaras/22-6-2014a

Ο Αλέξης Δάρας και η Ανθούλα Ρεβύθη στη ζωντανή ραδιοφωνική εκπομπή "Ποίηση στην Εποχή της Εκποίησης" στον "Επικοινωνία 94fm", στις 28-9-2014:
https://soundcloud.com/alexandrosdaras/28-9-2014a

Η ζωντανή ραδιοφωνική εκπομπή της ομάδας "ποίηση στην εποχή της εκποίησης", στις 19 Οκτωβρίου 2014, στον Επικοινωνία 94fm. Παρουσιάζει και επιμελείται ο Αλέξης Δάρας. Καλεσμένοι ο συνθέτης Δημήτρης Ζαφειρέλης και ο ποιητής Κωστής Τριανταφύλλου, σε μια συζήτηση με αφετηρία την κυκλοφορία της κοινής τους δουλειάς "Καθημερινή Ηλέκτρα":
https://soundcloud.com/ekpompi_ek_poiisi/19-10-2014a

Κυριακή, 4 Μαΐου 2014

Το πλήρες κείμενο της παράστασης "Αστάθμητος παράγοντας" (11 ποιήματα και αφήγηση)

ΑΣΤΑΘΜΗΤΟΣ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑΣ

Είναι ώρα
Η αλήθεια έχει πια πεθάνει;
Η λογική έξω από τα κλουβιά  μας;
Δε θα ξανασηκώσουμε κεφάλι;
Δεν θα ξανανοίξει ποτέ η καρδιά μας;

Τόσα μαρτύρια, και  πειστήρια
κι ελιξίρια                                
ν’ απαλλαγούν απ’ την ψυχή τους; 
Τι κάνουν τόσα εκατομμύρια
άνθρωποι μοναχοί τους;

Μια φορτική ζωή, μια ξένη
δε μου αξίζει ούτε μου πρέπει
ο κόμπος έσπασε το χτένι
όποιος θέλει να δει βλέπει. 

Τα μάγια η νύχτα τά ‘ριξε
και τους ζυγούς θα λύσω
το αστείο παρατράβηξε
και είναι ώρα να ζήσω.

Μόνοι στη λήθη μας θα σβήσουμε;
στην έρημο θα χαθούμε;
Δε θα μας ξανασυναντήσουμε;
Δε θα ξαναντικρυστούμε;

Βουβά ακροατήρια, χωρίς μυστήρια
δίχως αισθητήρια
μες στην κοιλιά του κήτους.
Τι κάνουν τόσα εκατομμύρια
άνθρωποι μοναχοί τους;

Μια φορτική ζωή, μια ξένη
ούτε μου πρέπει ούτε μ’ αξίζει
ο κόμπος έσπασε το χτένι
η ιστορία τώρα αρχίζει.


Το ταξίδι μας ξεκινάει από μια πολιτεία, κάποια εποχή. Μια εποχή πιθανόν πολύ μακρινή. Μία εποχή στην οποία επικρατούσε μεγάλη διχογνωμία.

Διχογνωμία
Κάποιοι έλεγαν ότι το παιχνίδι έχει πια τελειώσει
άλλοι φώναζαν ότι είναι στημένο
και μερικοί ότι παιχνίδι δεν υπάρχει.
Άκουγες να λέγεται ότι φταίμε όλοι μας,
πως μας αξίζουν όσα και να πάθουμε,
όμως υπήρχε και η άποψη πως οι εχθροί μας
είναι παντοδύναμοι ραδιούργοι.
Πολλοί πίστευαν ότι η κατάσταση είναι
πέρα από κάθε φαντασία εξωφρενική
μα και αρκετοί πως δε συμβαίνει τίποτα σοβαρό,
τα ίδια αυτά γίνονταν πάντα.
Κάποιοι θεωρούσαν την καταστροφή βέβαιη,
ενώ άλλοι ήταν σίγουροι ότι το καλό θα νικήσει.
Υπήρχε μεγάλη διχογνωμία.
Σε ένα μόνο συμφωνούσαν όλοι.
Να μην κάνουμε τίποτα.


Σ’ αυτό το περιβάλλον γεννήθηκε το παιδί της ιστορίας μας. Και έμαθε, όπως μάθαιναν όλα τα παιδιά όταν γεννιούνταν ότι πάνω τους βαραίνει το προπατορικό χρέος

Το προπατορικό χρέος
Το μέλλον μου πουλήσατε,
το δανείσατε,
το παίξατε στο τζόγο.
Μόλις γεννιέμαι σας χρωστώ,
φύτρα καταδικασμένη
προπατορική ποινή.
Την ώρα της γέννας μου
είμαι ένοχος και πρέπει να πληρώσω.
Ο χώρος του κορμιού μου εκποιημένος
οι προθεσμίες πιέζουν,
ο χρόνος μου ανώνυμος
οι μέτοχοι ωρύονται για αποδόσεις.
Παλιά φορτώναν αμαρτίες
σήμερα χρέη.
Ό,τι τότε δεν επιτρεπόταν
τώρα είναι αδύνατο.
Μπήκα στο νόημα…
θα περάσουν γρήγορα
τα άχαρα τούτα χρόνια
και θα μπορώ πολίτης ευυπόληπτος
να γίνω πωλητής κι εγώ
της επόμενης γενιάς.
Με χρέη ήρθα, όσο τα αυξάνω
τόσο πιο πολλά κερδίζω.
Θέλω καταθέσεις, ομολογίες
πιστώσεις, άυλες αξίες
χρήμα, μέτρο όλων των ανθρώπων,
χωρίς αυτό
πώς θα τους αντιμετωπίσω;
Ήδη έχω εξασφαλίσει
κεντρικό αυτοματισμό λειτουργιών
συνεχή ενημέρωση για νέα προϊόντα
χημική ρύθμιση ισορροπιών
και βρίσκομαι πάντα σε σύνδεση
προσωπική
με τον αόρατο δανειστή της ζωής.
Σ’ ευγνωμονώ, τα πάντα σου χρωστώ
εσένα που αποφασίζεις
τι θα υπάρξει, εσένα
που μαθαίνεις στους ανθρώπους
πάντα να ποντάρουν
στην καταστροφή.
Ποτέ δεν κέρδισαν ολοκληρωτικά.
Μα πάντα καταφέρνουν
να καταστρέψουν τους επόμενους.
Καθένας χαλασμένος
κι ο κόσμος πιο πολύ.
Γιατί ν’ αλλάξω εγώ ποντάρισμα;
Κι αν κάποια γενιά αρνηθεί να γεννηθεί,
δεν έρθει εδώ τα χρέη της να πληρώσει,
τίποτα δεν τελειώνει.
Ο οριστικός θάνατος καταργήθηκε.
Θα ξαναζεί ο καθένας πάλι,
βελτιωμένος κλώνος
και κληρονόμος
του εαυτού του
πάλι και πάλι θα έρχεται να πληρώνει
των προηγούμενων ζωών
και των επόμενων
το προπατορικό χρέος.


Στην πόλη αυτή, εδώ και λίγα χρόνια άλλαξαν όλα. Άλλαξαν ακόμα και τα σήματα στους δρόμους και οι ταμπέλες. Παντού πια έγραφε "Περίμενε".

Περίμενε
Περίμενε, δεν ήρθε ακόμα η ώρα
θ’ αντέξεις όπως άντεξες θαυμάσια ως τώρα.
Περίμενε, δεν είναι ακόμα η σειρά σου
είναι μεγάλη η ουρά κι είναι πολλοί μπροστά σου.

Περίμενε τις αποφάσεις της επιτροπής
τη μετά θάνατον ζωή,
τη λαϊκή ετυμηγορία
να πάρουμε την εξουσία
να σταματήσει η νάρκωση
μία επόμενη ενσάρκωση…

Περίμενε κι ασχήμαινε
ξεμάκραινε και φύραινε
στις χίμαιρες επίμενε
και μέσα σου ξεθύμαινε.

Κι αν κλαις και βασανίζεσαι
ν’ ακολουθείς την τάση.
Μην προβληματίζεσαι,
μία ζωή ‘ναι, θα περάσει.

Περίμενε
το Σάββατο, τις διακοπές
τη σύνταξη, τις δόσεις
άλλες κοινωνίες, άλλες εποχές,
περίμενε να μεγαλώσεις.

Περίμενε να δούμε πού το πάνε
συμφέροντα τεράστια παίζονται
σεμνά και ταπεινά κάτσε να σε γαμάνε
στο τέλος οι θυσίες επιβραβεύονται.

Θα υπάρχει κάποιο τέρμα, δε μπορεί
άλλη μια μέρα ας δείξουμε ανοχή
δώσε τόπο στην οργή
κάνε υπομονή
κι ίσως μια μέρα αρπάξεις την καλή
μες στην αναμπουμπούλα.

Περίμενε, ποιος ξέρει τι; δεν έχει σημασία
συνήθεια και προσαρμογή φέρνουν επιτυχία,
έτσι δε θα ‘σαι από τους πρώτους που θα φαγωθούν
δεν ξέρεις από αυτά, άσε τους γνώστες να μιλούν.

Περίμενε, δεν τελειώσαμε, πού πας;
οι συνθήκες δεν έχουν ωριμάσει
δεν ήρθε ακόμα σήμα από ψηλά.
Μη βιάζεσαι, είναι κρίσιμη η φάση.

Περίμενε μ’ ελπίδα, με φόβο, με συντριβή
όλα είναι μάταια, όλα εκτός από ένα: την αναμονή.


Όσο όμως και αν περίμενε, η ζωή έτρεχε χωρίς να περιμένει. Κι έτσι δεν μπόρεσε να αποφύγει να εισβάλλουν στη ζωή του τα γεγονότα.

Τα γεγονότα
Τα γεγονότα κατέρχονται ραγδαία εκ του λόφου
που απειλεί συστηματικά και αδιαλείπτως το οπτικό μας πεδίο
φορτωμένα στην ερπυστριοφόρο βαρύτητα.
Κάθοδος ιδιαιτέρως επείγουσα
γιατί μαζί τους κατεβαίνουν μπουλούκια ολόκληρα
άλλοι κρατώντας κάμερες, μικροτσίπ, σφραγίδες
άλλοι με πριόνια, μετρητές, τηλεαναφλέξεις
άλλες με χάπια, σύριγγες, κατοικίδια αισθήματα
άλλες με γνήσιες απομιμήσεις αντιγράφων,
ανάμεσά τους κυκλοφορούν τα γεγονότα
έρχονται αλλά ποτέ
δε φεύγουν τελείως.
Δύσκολο ν’ ανεβείς το λόφο.
Ή και ωραίο παιχνίδι.
Άσκηση της επιμονής.
Πείραμα μέσα στο πείραμα.


Τα γεγονότα τον παράσερναν και τον ρούφαγαν, όμως αυτός δεν συμμετείχε σε αυτά. Όσο περισσότερο βυθιζόταν μέσα τους, τόσο πιο έντονη γινόταν η αίσθηση μιας αδιόρατης απουσίας.

Απουσία
Η προετοιμασία κράτησε μέχρι την αρχή
της επόμενης προετοιμασίας,
ο ειρμός είχε προ πολλού τεμαχιστεί,
μια άδεια πλατεία γεμάτη κόσμο
απ’ τη μια το φως αυτών που έφυγαν
απ’ την άλλη το φως αυτών που έρχονται
κλεισμένος ο ήχος
το κοινό δεν θεαματίζεται,
κανένας δεν δίνει την προσοχή του
όχι γιατί την φυλάει ως πολύτιμη
αλλά γιατί δεν έχει.
Απ’ όταν άρχισαν οι νευρικές κινήσεις
οι κρούσεις πολλαπλασιάστηκαν
και οι υπήκοοι της εταιρίας
απέμειναν άοσμοι
χωρίς συμπτώματα, πλην πτώματα
εισπνέουν ζιζανιογόνα που επικάθονται
στη φυσαλίδα της ψυχής
μέσα σε αφρούς λήθης
που σαν σύννεφο γεμίζει το στάδιο
εξελικτικής απομάκρυνσης
από τον εαυτό κι από αυτό
που χύνεται καυτό
στην παγωμένη ερημιά της απουσίας,
η εξουσία αποτελείται από την απουσία μας
κι εμείς από τη συνουσία μας
απρόσκλητοι κι ανήκουστοι
όσο πιο ανυποψίαστοι για τη μεγαλοσύνη μας
τόσο πιο σταθερά συγκεντρωμένοι
σ’ ό,τι φέρει η στιγμή
που ο χρόνος αδυνατεί να μεταφέρει
σ’ ένα ταξίδι έξω από το κενό μας.


Η απουσία γινόταν όλο και πιο έντονη και τα πράγματα συνέχιζαν την πορεία τους λόγω της δύναμης της αδράνειας. Τα πάντα είχαν σταθμιστεί και μετρηθεί. Όμως σε κάθε σύστημα συνθηκών υπάρχει ο αστάθμητος παράγοντας.

Αστάθμητος παράγοντας
Από κάπου έρχομαι και κάπου πάω
γι’ αλήθεια διψάω, τη ζωή ζουλάω
δεν αγοράζω ούτε πουλάω
εξερευνώ και τραγουδάω.

Δεν είμαι γυμνιστής,
είμαι γυμνός.
Δεν είμαι ανθρωπιστής
είμαι άνθρωπος.

Δεν είμαι στρατιώτης
είμαι αντάρτης,
δε μ’ έχει μέσα
κανένας χάρτης.

Μια στο καρφί
και μια στο πέταλο
πότε νερό, πότε κρασί
και πότε μέταλλο.

Έχω ταυτότητα
κι ας μην ανήκω.
Στη βαρβαρότητα
το μύθο δεν ανοίγω.

Δεν πιάνομαι, δε βρίσκομαι
δε χάνομαι
γιατί είμαι πάντα αλλού
                                                    αλλού
αλλού από κει που με ψάχνεις.

Είμαι εγώ, ο αστάθμητος παράγοντας
η ασυσχέτιστη άγνωστη μεταβλητή
διαταρακτικός όρος
ο ακατάληπτος άρρητος λόγος,
είμαι το σφάλμα στη στατιστική.

Δεν είμαι αφέντης ούτε σκλάβος.
Δεν είμαι ζώο, ούτε μηχανή.
Πιστεύω, αγαπώ κι ανάβω
τη φλόγα την ανθρώπινη, την ιερή.

Δεν προσμένω νά ‘ρθουν άλλες εποχές
άλλες ζωές, εικονικές, ιδανικές κι ιδεατές
μες στης στιγμής την ομορφιά
κάνω την άπειρη βουτιά   
το αύριο είναι μακριά
και πιο μακριά το χθες

Ανοίγω τον κύκλο και βγαίνω
έτσι ποτέ δε θα με πιάσετε,
σαν ήρωα δεν θα περιμένω
ή σα σκυλί να με θυσιάσετε.

Εξόρισα το φόβο, τον πόνο
το φθόνο πέταξα από τη σκεπή
κι έχω ένα πόθο τώρα μόνο
μία ελεύθερη, αληθινή ζωή.

Δεν πιάνομαι, δε βρίσκομαι
δε χάνομαι
γιατί είμαι πάντα αλλού
αλλού
αλλού από κει που με ψάχνεις.


Ο ήρωάς μας κατάλαβε ότι ο αστάθμητος παράγοντας τού συστήματος είναι αυτός ο ίδιος. Αφού κι ο ίδιος ένιωθε μέσα του πολλούς αστάθμητους παράγοντες. Γιατί η ψυχή του είναι άβυθος.

Άβυθος
Άνεμοι χτενισμένοι από κοκοφοίνικες
γδαρμένοι από αγκάθια
με κοριτσίστικα τραγούδια μεθυσμένοι
κολυμπούν στα υψίπεδα φεγγαρόφωτα
βράδια του εφήμερου νόστου,
ξανοίχτηκαν στα βαθιά
σήματα του αγνώστου
για πάντα χαμένου βυθού.
Μια αμαξοστοιχία βιομηχανικών ονείρων
γεμάτα ιπτάμενους ίσκιους
και άλλα οικεία δέη που σβήνουν
τις προσωπικές ιστορίες
αφήνοντας μόνο τη μεγάλη ιστορία
που μας ενώνει ίσως όλους,
είναι τόσο ανυπόφορη, σχεδόν όσο
το τρίξιμο της αιώρας
στην καραϊβική ραστώνη
ναρκωμένων προφητών, αιωρούμενων
από τον ένα τροπικό στον άλλο.
Αν αποδέχεσαι ό,τι είσαι
αποδέχεσαι ότι είσαι,
το ηφαίστειο γίνεται νησί,
το σκας σαν κίτρινη πεταλούδα
μέσα από το σκοτάδι που αναλύεται
σε καπνούς κι αναθυμιάσεις
στη μεσόγειο τελετή,
εκεί που υπάρχουν μόνο τα πάντα
κι ούτε ένα φωτάκι παραπάνω
που θα ενοχλούσε ίσως
την αστεροειδή
πανδαισία των βλεμμάτων.


Βγαίνοντας από την άβυθο θάλασσα του είναι του, έπεσε στο έδαφος και άρχισε να μυρίζει και να συνομιλεί με τα κρινάκια της άμμου.

Κρινάκια της άμμου
Αντιλαλεί
φωνή του θάμνου που δονεί
τ’ αηδόνια εκστασιασμένα
κι άλαλα
απ’ την περιχυμένη ξέχειλη ηδονή
την περιλάλητη.

Χόρεψε λήθη αλήθεια
λειώνουνε μαζί
μες στ' αναμαλλιασμένα δροσοπέταλα
παφλάζει ολόγυμνη
η αλλόφρονη ροή
η πεταλουδόψυχη.

Ζούληξε τον υπέροχο
ύπερο της πλάσης
βουλιάζοντας σε γύρη υγρή
βύζαξε απ’ το κορμί της ζάλης,
ζώντας,
αλλάζοντας,
αλαλάζοντας.

Ήταν έτοιμος πια για τη γνώση. Ήταν έτοιμος να διαπεράσει τη λήθη.


Λήθη
Ρυθμοχώρα στους ιστούς σου πιάνεις
και τα πιο ανήσυχα ζουζούνια
τα κάνεις να ξεχνούν για πού ξεκίνησαν
και ποια μελωδία τα έφερε μέχρι εδώ.
Αριθμοχώρα οι πλανήτες σου ρουφούν
και τα πιο εξελιγμένα διαστημόπλοια
τα κάνουν να ξεχνούν τα εκτός πεδίου
και πως εδώ ήρθαν μόνο για ένα πέρασμα.
Αλγοριθμοχώρα ξέχασες ποια είσαι
ποιες νύμφες θώπευαν εκείνους που σε βρήκαν
ποιες νύχτες λιάζονταν στις καλαμόλιμνές σου
και τις πιο φωτεινές εκστάσεις σβήνεις,
παίρνεις ζωή μόνο από μας που σε αψηφούμε
και με τ’ αμπάρια μας γεμάτα με λωτούς
και στα κατάρτια μας δεμένες τις Σειρήνες
κουρσεύουμε τις λαμπερές σου πόλεις.


Αποφάσισε να πάρει το δικό του δρόμο. Του ήταν απαραίτητο να έχει η ζωή του νόημα. Και βγήκε να το αναζητήσει. Είχε ήδη κάνει τα πρώτα βήματα.

Τα πρώτα βήματα
Αν δε ναυάγησες στις λίμνες 
των παιδικών παραμυθιών
αν δε ξεθώριασαν οι μνήμες
των μακρινών των ουρανών...

Μην ψάχνεις άλλη πρόφαση
στου γαλαξία τις σπείρες
και πάρε την απόφαση
που ποτέ δεν πήρες.

Κάνε τα βήματα τα πρώτα
και μην κολλάς πουθενά
μύρισε πώς ακούγονται τα φώτα
όλος ο κόσμος μια σταλιά
Δεν υπάρχει νωρίς 
δεν υπάρχει αργά
δεν υπάρχει το πριν 
δεν υπάρχει μετά.

Αν δε σε θάμπωσαν οι χάντρες 
αν δεν την πούλησες φτηνά
αν βγήκες έξω από τους χάρτες
αν είσαι ακόμα μακριά...

Μη ζητάς δικαιολογία 
στις άλλες διαστάσεις
ξέρεις την αναλογία
ξεκίνα κι όπου φτάσεις.

Κάνε τα βήματα τα πρώτα
και μην κολλάς πουθενά
μύρισε πώς ακούγονται τα φώτα
όλος ο κόσμος μια σταλιά
Δεν υπάρχει νωρίς 
δεν υπάρχει αργά
δεν υπάρχει το πριν 
δεν υπάρχει μετά.